Strona w przebudowie, przepraszamy za utrudnienia...
www.czuwanie.chrystusowcy.pl
Home Zasłużeni dla Polonii

Drodzy Polscy Migranci, Duszpasterze,
Bracia i Siostry zakonne posługujące Rodakom w świecie 
!

 Chrystus Zmartwychwstał!

Ta największa prawda jest wezwaniem do dawania wobec wszystkich ludzi i całego świata świadectwa o naszej wierze w Jezusa Chrystusa - Bożego Syna, który "zstąpił z nieba, (...) stał się człowiekiem, (...) został umęczony i pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał, jak oznajmia Pismo". 
"Idźcie i głoście..."

Niech więc Zmartwychwstały zagości w Twoim sercu i niech pomaga w przezwyciężaniu trudności. Niech prowadzi do pełni życia w radości i pokoju! Błogosławionego czasu świętowania z obecnym pośród nas Panem.

  Z darem kapłańskiej modlitwy i błogosławieństwa oraz do zobaczenia na migracyjnych drogach.

  ks. Wiesław Wójcik TChr - dyrektor Instytutu 

         

Święty Jan Paweł II, Papież (1920-2005)

jan_pawel_iiKarol Wojtyła urodził się w Wadowicach 18 maja 1920 roku. W 1938 r. przeniósł się do Krakowa, gdzie rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wybuch wojny przerwał studia i wymusił konieczność pracy fizycznej: najpierw w kamieniołomach, a potem w oczyszczalni wody. Od 1942 r. zaczął się kształcić w podziemnym seminarium duchownym mieszczącym się w pokojach abp Adama Stefana Sapiehy w jego pałacu arcybiskupim. Święcenia kapłańskie przyjął 1 listopada 1946 z rąk arcybiskupa w katedrze wawelskiej i wkrótce potem wyjechał na dalsze studia do Rzymu. Po powrocie do kraju w 1948 był przez pół roku wikarym w wiejskiej parafii w Niegowici, a potem w krakowskim kościele św. Floriana, by następnie osiąść na ul. Kanoniczej, gdzie przygotowywał pracę habilitacyjną.
Przez cały ten czas, łącznie z wojną, żywo interesował się literaturą piękną i teatrem, a gdy jako kapłan działał w Krakowie, wiele uwagi poświęcał studentom, których otaczał szczególną opieką duszpasterską. Od 1954 wykładał etykę społeczną w seminarium duchownym oraz pracował na wydziale filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego jako profesor akademicki.

28 września 1958 r. został biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, a kilka lat później, w 1964 r. Paweł VI mianował niespełna 44-letniego hierarchę arcybiskupem metropolitą krakowskim. Jako pasterz Kościoła krakowskiego kard. Wojtyła żywo interesował się swą archidiecezją, wizytując parafie, zwołując synod itp., nie zaprzestając przy tym działalności naukowo-dydaktycznej jako profesor KUL-u. Brał też czynny udział we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II, jeździł po świecie, odwiedzając przede wszystkim środowiska polonijne, ale także miejscowe wspólnoty kościelne.
26 czerwca 1967 r. papież Paweł VI powołał abp. Karola Wojtyłę w skład Kolegium Kardynalskiego.

16 października 1978 kard. Wojtyła został wybrany papieżem i przyjął imię Jan Paweł II.  Po swoim wyborze na Stolicę Piotrową Jan Paweł II w swoich licznych pielgrzymkach do poszczególnych krajów zawsze uwzględniał spotkania z Polakami i Polonią. Przemawiając do Polaków za granicą podkreślał konieczność integracji z obywatelami i krajem, w którym zamieszkali, tak by przyczyniać się do wzrostu dobrobytu w nowym miejscu zamieszkania. Jednocześnie nawoływał do kultywowania polskiej tożsamości narodowej, która jest ściśle związana z chrześcijańskim dziedzictwem kulturowym, a więc z wiarą.  
 

Modlitwa o wstawiennictwo św. Jana Pawła II

Janie Pawle II nasz święty orędowniku,
Wspomożycielu w trudnych sprawach.
Ty, który swoim życiem świadczyłeś wielką miłość do Boga i ludzi.
Prowadząc nas drogą Jezusa i Maryi w umiłowaniu obojga,
pragnąc pomagać innym.
Przez miłość i wielkie cierpienie ofiarowane za bliźnich,
co dzień zbliżałeś się do świętości.
Pragnę prosić Cię o wstawiennictwo w mojej sprawie...
Wierząc, że przez Twoją wiarę,
modlitwę i miłość pomożesz zanieść ją do Boga.
Z ufnością w miłosierdzie Boże i moc Twej papieskiej modlitwy.
Pragnę przez Jezusa i Maryję za Twoim przykładem zbliżać się do Boga.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...

 

Sługa Boży Kardynał August Hlond
(1881-1948), Prymas Polski,

Założyciel Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej

kard_august_hlondUrodził się 5 lipca 1881 r. w Brzęczkowicach na górnym Śląsku. Po ukończeniu szkoły podstawowej i gimnazjum w Mysłowicach wstąpił do salezjanów we Włoszech. W latach 1897-1900 studiował filozofię na Uniwersytecie gregoriańskim w Rzymie. W 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie w Krakowie. W kolejnych latach pracował jako przełożony i dyrektor zakładu salezjańskiego w Przemyślu i Wiedniu.

Był administratorem apostolskim Górnego Śląska, pierwszym biskupem diecezji katowickiej, a w 1926 r. został powołany na arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego oraz Prymasa Polski. W 1927 r. został kardynałem i metropolitą warszawskim.

Kardynał Hlond myślał o wychodźcach polskich, którzy przeżywają ciężki los poza granicami ojczyzny. Odwiedzał ośrodki polonijne za granicą i często powtarzał: "Na wychodźstwie dusze polskie giną".

W 1931 r. papież Pius XI mianował go Protektorem Polonii. Kardynał podjął się powołania do życia w 1932 r. nowego zgromadzenia zakonnego do opieki nad emigrantami polskimi - Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Dziś to Zgromadzenie obejmuje troską duszpasterską Polaków mieszkających na stałe i przebywających czasowo w następujących krajach: w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Brazylii, RPA, Australii, Nowej Zelandii, we Włoszech, Francji, w Niemczech, Holandii, Anglii, Szkocji, Irlandii, Islandii, na Węgrzech, Ukrainie, Białorusi i Kazachstanie.

 

Modlitwa o beatyfikację Kardynała Augusta Hlonda

Boże, nasz Ojcze, dziękuję Ci za to, że dałeś naszej Ojczyźnie
Kardynała Augusta Hlonda, Biskupa i Prymasa Polski,
wielkiego i żarliwego czciciela Niepokalanej Dziewicy,
Matki Twojego Syna i naszej Matki, oraz że uczyniłeś go
troskliwym ojcem i opiekunem Polonii Zagranicznej.
Racz wzbudzić i w moim sercu gorącą miłość ku Tobie i synowską cześć
ku Maryi Wspomożycielce Wiernych, a dla wsławienia Twojego Imienia
racz mi udzielić za wstawiennictwem Kardynała Augusta Hlonda
łaski, o którą pokornie proszę.
Ojcze nasz..., Zdrowaś Maryjo..., Chwała Ojcu...

Informacje o szczególnych łaskach za wstawiennictwem Sługi Bożego ks. Kardynała A. Hlonda prosimy nadsyłać na adres:

Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej
Ośrodek Postulatorski
ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań

 

Sługa Boży O. Ignacy Posadzy TChr (1898-1984),

Współzałożyciel Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej,
Założyciel Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej

ojciec_ignacy_posadzyO. Ignacy Posadzy urodził się 17 lutego 1898 roku w Szadłowicach. Po ukończeniu szkoły podstawowej zaczął uczęszczać do gimnazjum w Inowrocławiu, a w roku 1917, po maturze, zgłosił się do seminarium arcybiskupiego w Poznaniu. Z powodu jednak I Wojny Światowej studia musiał odbyć w Münster i Fuldzie w Niemczech. Tutaj młody kleryk Ignacy po raz pierwszy spotkał się z polskimi robotnikami sezonowymi, dla których niejednokrotnie odprawiał nabożeństwa.

Po zakończeniu wojny wrócił do Polski, by dokończyć studia. W 1921 r. otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze gnieźnieńskiej. Po święceniach pracował w duszpasterstwie parafialnym w Poznaniu, a po trzech latach pracy przy Farze Poznańskiej powierzono mu funkcję prefekta w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Poznaniu.

Ks. Ignacemu nie była obca problematyka emigracji polskiej. Praktycznie od 1922 r. co roku spędzał swoje wakacje za granicą wśród emigrantów polskich, gdzie udzielał się duszpastersko. W 1926 r. Państwowy Urząd Emigracyjny wysłał ks. Posadzego do Danii. Natomiast w roku 1929, a potem również w 1930 Sługa Boży ks. kard. August Hlond zlecił mu podróż do Brazylii, Urugwaju, Argentyny i Paragwaju, by przeprowadził tam wizytację polskich ośrodków polonijnych.

Przed drugim wyjazdem do Ameryki Południowej, ksiądz Prymas podzielił się z ks. Posadzym pomysłem o pragnieniu utworzenia nowego zgromadzenia zakonnego, które poświęciłoby się pracy na rzecz polskich emigrantów. Pierwszym generałem, jak również organizatorem nowego zgromadzenia, miał być właśnie ks. Ignacy. Pomysł ks. kard. Augusta Hlonda ziścił się 22 sierpnia 1932, kiedy to ks. Ignacy Posadzy z grupką kandydatów na braci, otrzymał błogosławieństwo od Prymasa na rozpoczynające się dzieło - Towarzystwo chrystusowe dla Polonii Zagranicznej.

W roku 1958, pamiętając o sugestii kard. Hlonda, o. Ignacy założył zgromadzenie żeńskie - Siostry Misjonarki Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej.

Zmarł 17 stycznia 1984, mając 86 lat, przeżywszy 63 lata w kapłaństwie i 52 lata w Zgromadzeniu.

[na podstawie: Ks. Bogusław Kozioł TChr, Życie i proces beatyfikacyjny Sługi Bożego o. Ignacego, w: "Głos Towarzystwa Chrystusowego", I/2009]

 

Modlitwa o beatyfikację Ojca Ignacego Posadzego

Wszechmogący, wieczny Boże, który przez krew twojego Syna
odkupiłeś każdego człowieka, prosimy, pozwól nam wielbić ciebie w Słudze Twoim o. Ignacym, który pełen wiary, nadziei, miłości
i troski o emigrantów uczy nas modlitwy i ducha ofiary
jako najskuteczniejszego sposobu apostołowania, a dla zwiększenia Twojej chwały udziel mi łaski, o którą pokornie Ciebie proszę. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen
Ojcze nasz..., Zdrowaś Maryjo..., Chwała Ojcu...

Informacje o szczególnych łaskach za wstawiennictwem Sługi Bożego o. Ignacego Posadzego prosimy nadsyłać na adres:

Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej
Ośrodek Postulatorski o. I. Posadzego
ul. Panny Marii 4  60-962 Poznań
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.


Abp Józef Gawlina - "biskup-tułacz" (1892-1964)

Biskup Polowy - Generał dywizji

Gawlina_5Abp Józef Gawlina urodził się 18 listopada 1892 w Strzybniku na Górnym Śląsku w rodzinie Franciszka i Joanny z d. Banaś. W 1914 roku ukończył Gimnazjum w Rybniku (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Powstańców Śląskich w Rybniku). Podjął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego przerwane w kwietniu 1915 roku z powodu powołania do armii pruskiej. Ranny na froncie francuskim w listopadzie 1915 roku i odesłany do służby garnizonowej we Wrocławiu. We wrześniu 1917 roku został wysłany na front bliskowschodni, w bitwie pod Damaszkiem wzięty do niewoli angielskiej (październik 1918 rok - listopad 1919 rok). Po powrocie do Wrocławia w lipcu 1920 roku ukończył studia teologiczne, a 19 czerwca 1921 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kard. A. Bertrama.

Pracował jako wikariusz w Dębieńsku (od 1921 roku) oraz Tychach (od 1922 roku). W lipcu 1924 roku został mianowany przez ks. Augusta Hlonda sekretarzem generalnym Ligi Katolickiej Administracji Apostolskiej Górnego Śląska. Od września 1924 roku do marca 1927 roku kierował redakcją "Gościa Niedzielnego". Na zlecenie prymasa Augusta Hlonda zorganizował Katolicką Agencję Prasową (1927-1929). W marcu 1929 roku w diecezji katowickiej objął kierownictwo diecezjalnej Akcji Katolickiej.

W lipcu 1931 roku został proboszczem parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie (dziś Chorzów). W swojej parafii zasłużył się na polu działalności dobroczynnej, założył m. in. biuro "Caritasu", ochronkę dla dzieci, kuchnię ludową. W 1932 roku założył tygodnik parafialny pt. "Wiadomości Parafialne". Po rezygnacji bpa Stanisława Galla, 14 lutego 1933 został mianowany biskupem polowym Wojsk Polskich. Sakrę biskupią otrzymał 19 marca 1933 w Królewskiej Hucie z rąk kard. A. Hlonda. W nocy z 6 na 7 września 1939 na polecenie naczelnych władz WP opuścił Warszawę i dotarł do granicy polsko-rumuńskiej, którą przekroczył w dniu 18 września.

Po krótkim pobycie w Bukareszcie, 5 października przybył do Rzymu. Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej przedłużył mu jurysdykcję biskupa polowego, co pośrednio oznaczało uznanie ciągłości państwa polskiego i jego armii. 18 października 1939 po przybyciu do Paryża formalnie podjął obowiązki Biskupa Polowego Wojsk Polskich (Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie). Od stycznia 1940 roku był członkiem Rady Naczelnej Światowego Związku Polaków z Zagranicy. 21 grudnia 1939 dekretem prezydenta Raczkiewicza został mianowany członkiem I Rady Narodowej RP, następnie zastępcą członka Komisji Wojskowej, członkiem Komisji Prawno-Konstytucyjnej i przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. Jego jurysdykcji jako biskupa polowego podlegali żołnierze Polskich Sił Zbrojnych we Francji, w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, na Bliskim Wschodzie, w Afryce i w ZSRR (od 1942 roku), a od 1944 roku we Włoszech, Belgii, Holandii i w Niemczech.

Przeprowadził wizytację obozów uchodźców polskich ewakuowanych z ZSRR do Iranu; 19 kwietnia 1942 przekroczył granicę ZSRR i po krótkim pobycie w Moskwie rozpoczął trzymiesięczną wizytację oddziałów Armii Polskiej w ZSRR gen. dyw. Władysława Andersa - w Uzbekistanie, Tadżykistanie, Kirgizji i Kazachstanie. W połowie października 1942 roku przeniósł się z Iranu do Iraku, a następnie na początku listopada do Jerozolimy. Na mocy dekretu papieża Piusa XII z 3 października 1942 został mianowany biskupem ordynariuszem dla polskich uchodźców cywilnych na Wschodzie. 15 lutego 1943 wyruszył w podróż do USA, gdzie spotkał się z prezydentem Franklinem D. Rooseveltem. Przy pomocy prasy amerykańskiej apelował o pomoc dla dzieci polskich znajdujących się w ZSRR. Brał udział w kampanii włoskiej; w bitwie pod Monte Cassino, bitwie o Loreto i Ankonę. W Ankonie, 31 lipca 1944 z rąk Naczelnego Wodza gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.

8 lutego 1945 został mianowany Opiekunem (Protektorem) Emigracji Polskiej na czas niemożności wykonywania tych zadań przez Prymasa Polski, a 5 czerwca 1945 Stolica Apostolska powierzyła mu opiekę nad uchodźcami polskimi w Niemczech i Austrii. Po śmierci kard. Augusta Hlonda 28 stycznia 1949 papież Pius XII mianował Józefa Gawlinę Opiekunem Duchowym Polaków na uchodźstwie, czyli Protektorem Emigracji Polskiej. Od połowy 1947 roku zamieszkał jako rektor przy polskim kościele św. Stanisława w Rzymie przy via Botteghe Oscure 15.

W latach 1949-1952 złożył wizyty w polskich ośrodkach emigracyjnych w jedenastu krajach Europy, Ameryki Północnej i Ameryki Południowej. Brał udział w tworzeniu Polskich Misji Katolickich w Argentynie, Australii, Brazylii, Chile, Danii, Hiszpanii, Holandii, Luksemburgu, Republice Południowej Afryki, Szwajcarii, Szwecji i Tanzanii. Jego zasługą było także zbudowanie polskiej kaplicy w podziemiach Bazyliki Watykańskiej Św. Piotra. W czasie wojny założył dwa seminaria duchowne - w Bejrucie (Liban) i w Glasgow (Wielka Brytania). Pod jego patronatem w 1947 roku w Londynie powstał Katolicki Ośrodek Wydawniczy "Veritas". W 1947 roku założył Instytut Wydawniczy "Hozjanum" (Edizioni Hosianum) przy Hospicjum S. Hozjusza. Od 1949 roku do końca życia był wydawcą i redaktorem naczelnym "Duszpasterza Polskiego Zagranicą". W 1954 roku zainicjował edycję rocznika "Sacrum Poloniae Millenium". 29 listopada 1952 został mianowany arcybiskupem tytularnym Madito. Papież Jan XXIII powołał Gawlinę na członka Komisji Przygotowawczej dla Spraw Biskupów i Zarządu Diecezjami - soboru watykańskiego II. Od 1962 roku brał udział w dwóch pierwszych sesjach soboru jako sekretarz Komisji dla spraw Biskupów i Diecezji. Zmarł 21 września 1964 w Rzymie. Pochowany na cmentarzu Campo Verano w Rzymie. Dnia 8 kwietnia 1965 jego zwłoki przeniesiono na polski cmentarz wojenny na Monte Cassino. Autor "Wspomnień"(Katowice 2004).

(za Encyklopedia wiedzy o Kościele katolickim na Śląsku www.encyklo.pl