Strona w przebudowie, przepraszamy za utrudnienia...
www.czuwanie.chrystusowcy.pl
Home Aktualności/Wydarzenia Aktualności 2017 Anglia: 50 - lecie Kursów młodzieżowych LORETO

Anglia: 50 - lecie Kursów młodzieżowych LORETO

Każde czasy mają swoje ważne problemy domagające się rozwiązań mądrych i dalekowzrocznych. I te właśnie problemy oraz ich rozwiązania są wyzwaniem dla każdego pokolenia. Polska emigracja powojenna starała się przedłużyć istnienie wolnej ojczyzny, przenieść namiastkę niepodległej Polski w przyszłość, do czasu, gdy kraj odzyska wolność.  więcej...

Ta nadzieja dodawała im sił do życia. Tworzyli emigrację zdemobilizowani żołnierze Polskich Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, przywódcy stronnictw politycznych, organizacji społecznych, dziennikarze i naukowcy, a także ich duszpasterze, którzy nie mogli wracać do rządzonego przez komunistów kraju. Na obczyźnie stworzyli bogate formy życia politycznego, założyli wiele stowarzyszeń, wydawnictw i pism, które służyły głównie podtrzymywaniu więzi polskiego uchodźctwa. Nie zapominali przy tym o swoich korzeniach, kultywując rodzime tradycje i obyczaje. Swoje poczucie tożsamości narodowej przekazywali swoim dzieciom. Cel w tym wszystkim był jeden, by, kiedy przyjdzie czas wolności wrócić natychmiast do swojej ojczyzny.

Emigrantom z Polski w każdym okresie, a dostrzec to można było w sposób szczególny w czasie po drugiej wojnie światowej, towarzyszyli kapłani. Parafie i inne placówki duszpasterskie stawały się dla polskich uchodźców bezcennym moralnym oparciem w tym trudnym czasie. Powstawały przy nich różnego rodzaju stowarzyszenia, organizacje, szkoły polskie. W wielu krajach polskie parafie i misje duszpasterskie były jedynymi ośrodkami polskiej tożsamości i kultury. Ich zasługi dla ocalenia polskości są ogromne.

Z drugiej strony, głębokie życie religijne emigrantów - w środowiskach religijnie obojętnych i coraz szybciej sekularyzujących się, a takimi bez wątpienia były kraje Europy Zachodniej - spełniało rolę ewangelizacyjną, budziło sumienia miejscowych wspólnot i uobecniało wśród nich Dobrą Nowinę.

Emigranci zasiedlając nowe tereny, wnieśli ze sobą nie tylko problemy, ale także dobra własnej kultury, tradycji i wyznawanej wiary, a więc obdarzyli pewnym bogactwem nie tylko goszczący ich naród, ale i lokalny Kościół. Emigracja posiada, zatem podwójny wymiar apostolski, bowiem emigranci swoim życiem głoszą Ewangelię zarówno tym, którzy jeszcze jej nie poznali, jak i tym, z którymi tworzą Kościół partykularny.

Także współczesne czasy,  brzemienne nierozwiązanymi problemami poprzedniego stulecia i szybkimi wydarzeniami ostatnich lat, też mają swoje wyzwania. Jest ich wiele, ale tylko niektóre mają wymiar strategiczny, kluczowy dla naszej przyszłości we wszystkich jej wymiarach. Wydaje się, że z europejskiego, chrześcijańskiego i polskiego punktu widzenia wyzwania te mają charakter nie tylko ekonomiczny, ale w dużej mierze egzystencjalny, kulturowy i edukacyjny, więc poprzez wiarę, kulturę i edukację należy na te wyzwania odpowiadać. Stąd tak wielki nacisk w Kościele na formację młodych, od których zależy przyszłość całego świata.

Dla Kościoła polskiego na emigracji koniec lat sześćdziesiątych poprzedniego stulecia, kiedy tak bardzo wzrosła populacja ludzi młodych, potomków powojennych emigrantów, to był właśnie taki czas odkrywania, że młodzi są przyszłością Kościoła. Ich wołanie - pomóż mi odkryć Jezusa i stać się Jego głosicielem w świecie - rozbrzmiewało wówczas szczególnym echem. Wielu młodych nie znajdowało adekwatnej odpowiedzi na pytania dotyczące sensu życia, obecności Boga w świecie, w kulturze, w której przyszło im żyć. Pozostawieni sami sobie, zarzuceni sloganami współczesnego im stylu życia, niemającego wiele wspólnego z chrześcijaństwem, popadający w wewnętrzną samotność, nie odnajdywali w świecie miłości i nadziei. To wówczas znaleźli się odpowiedni duszpasterze, którzy dostrzegli te szczególne potrzeby młodzieży i zainspirowali młodzieżowe Kursy Loreto.

Ogromny wkład w to nowe dzieło formacji młodzieży miał bez wątpienia abp Szczepan Wesoły, inicjator i wieloletni kierownik Kursów Loreto. Pragnął on "młodym pokoleniom pomóc w zapoczątkowaniu życia godnego człowieka w oparciu o chrześcijańską hierarchię wartości. A ponieważ jest ona głęboko zakorzeniona w całej polskiej tradycji
i kulturze, na kursach tych były prowadzone, oprócz katechez, także wykłady dotyczące kulturalnego dziedzictwa polskiego.

Jako dobry wychowawca zdawał sobie sprawę, że wszystkie przedstawione teoretycznie wartości pociągają do ich realizacji tylko dzięki żywemu świadectwu w autentycznym spotkaniu między wychowującymi a wychowywanymi. Dlatego do prowadzenia Kursów Loreto angażował duszpasterzy i świeckich ze środowisk emigracyjnych, w których młodzież przyjeżdżająca na nie wyrastała".

Podczas Kursów Loreto każdy młody człowiek miał szansę odkryć, że jego życie, choć często przynoszące ból i rozczarowania, może stać się miejscem spotkania z Chrystusem, który go zna, kocha i zaprasza do wkroczenia na ścieżki wiary. Młodzi Polacy wszystkich krajów Europy zachodniej stanęli przed Jezusem ze swoimi możliwościami, talentami, darami łaski, mając szansę powiedzenia Bogu: oto moje życie ze wszystkim, co posiadam i kim jestem, weź mnie i prowadź swoimi śladami. Wspólnoty lokalne polskiego Kościoła na emigracji stały się ożywione bogactwem młodości uczestników Kursów Loreto, bo to właśnie oni dostrzegając problemy, które niesie życie, poszukiwali nowych odpowiedzi, motywacji dla ich życia i wiary, używając przy tym specyficznego języka młodości i nowych znaków.

Młodość to nie tylko pewien okres życia ludzkiego, odpowiadający określonej liczbie lat, ale to przede wszystkim czas dany każdemu człowiekowi i równocześnie zadany mu przez Boga. W tym szuka on nie tylko sensu życia, ale szuka konkretnego projektu, wedle, którego to swoje życie ma zacząć budować. Każdy wychowawca powinien znać ten projekt i umieć go zastosować w odniesieniu do każdego młodego człowieka, który pragnie znajdować miłość i piękno. Młody człowiek nawet, jeśli ulega rzeczom złym, to w głębi serca pragnie pięknej i czystej miłości, którą może mu dać tylko Pan Bóg.

Młodzi to także perspektywa życia społeczeństwa i misji Kościoła niezmiernie ważna
w dzisiejszych czasach. Przyszłość bez wątpienia zależy od młodych, od ich postaw, od ich zdrowia moralnego oraz od ich wierności Chrystusowi. Szukanie nowych dróg ewangelizacji powinno następować poprzez budowanie "cywilizacji miłości". Podstawę owych poszukiwań powinien stanowić dialog Kościoła z młodymi. Dialog ten powinien się realizować poprzez różnego rodzaju inicjatywy, które powinny stworzyć młodym możliwość podejmowania osobistej odpowiedzialności za życie własne i wspólnot religijnych. Dialog z młodzieżą powinien się rozwijać i kształtować, jako stałe elementy programów duszpasterskich we wspólnocie Kościoła.

Jedną z cennych inicjatyw Kościoła Polskiego na Emigracji promujących młodzież, były bez wątpienia Kursy Loreto. Analiza ponad trzydziestu młodzieżowych spotkań, jak i przeróżnych form ich ewaluacji, pozwala nam wysnuć tezę, że Kursy Loreto były inicjatywą trafną i niezwykle ważną, mającą swój ogromny wkład w wychowanie młodzieży polonijnej.

To w sercach młodych ludzi, bowiem rozstrzyga się kształt miłości, od niej zależy, jakie będzie w przyszłości życie małżeńskie, rodzinne, społeczne i gospodarcze, a także życie kapłańskie i zakonne oraz jakie będą nasze wspólnoty. Dlatego każdy, kto podejmuje się zadania wychowawczego, powinien pamiętać, że jego celem jest doskonałość osoby.

Kursy Loreto bez wątpienia spełniły swoja rolę w życiu polskiej emigracji. Już dzisiaj słyszy się od tych, którzy przeszli przez formację kursów, aby zorganizować dla ich dzieci kursy trzeciej generacji. Trzeba odpowiedzieć na to wołanie i pomyśleć o takiej formie Kursu, który oparty na myśli ich założyciela Księdza Arcybiskupa Szczepana Wesołego kontynuowałby w przyszłości kształcenie nowych świadomych swojej wiary, kultury i wartości narodowych, młodych Polaków żyjących na Emigracji.

Zachęcając wszystkich Loretańczyków do wzięcia udziału w tym Zjeździe organizowanym w Londynie po 50 latach od pierwszego spotkania, 8 czerwca 2017 roku, bardzo serdecznie Was proszę o modlitwę w intencji Księdza Arcybiskupa Szczepana Wesołego, który ukończył 90 rok życia i potrzebuje naszego wsparcia modlitewnego. Niech nasza modlitwa będzie wyrazem naszej z Nim łączności i wdzięczności za wszystko, co zrobił dla nas wszystkich przez lata swojego pasterskiego posługiwania dla całej Polskiej Emigracji.

Ks. Krzysztof Tyliszczak / 23 maja 2017 r.

Plakat - Zaproszenie